فراکسیون کمونیستی سازمان فدائیان خلق ایران (اکثریت)
اصل ولایت فقیه و نفی آن، مهمترین موضوع اعتراضی جنبش انقلابی مردم ایران از همان اوایل شکل گیری حاکمیت اسلامی در کشور ما بوده و مسئله کلیدی در راستای تمایز جنبش ترقیخواهانه با تلاشهای ارتجاعی بوده و هست که اتفاقا، سبزهای حکومتی و لائیک های سبز شده مقید به اصل ولایت فقیه، طی ماههای اخیر سعی می کنند آن را به سایه برده و با دامن زدن به تفرقه در جنبش تحول طلب و نهایتا، با ایجاد تغییراتی در نقش ایوان، خانه از پای بست ویران خواجه را همچنان بر سر پا نگهدارند.

اطلاعیه
جنبش در فکر چیست و ”رهبران“ به چه خیال؟
شعار ما «مرگ بر اصل ولایت فقیه»

فراکسیون کمونیستی سازمان فدائیان خلق ایران (اکثریت)

جنبش انقلابی مردم ایران، که نطفه آن از همان هفته ها و ماههای اول برقراری حاکمیت جمهوری اسلامی بسته شد، در طول سی سال گذشته، هر چند با فراز و فرودهای فراوان همراه بوده، ولی همیشه اصل ولایت فقیه را مورد هدف قرار داده است. جنبش اعتراضی گسترده به تقلبات انتخاباتی و دست بردن پیروان ولی فقیه، آقای خامنه ای در آراء مردم در انتخابات دهمین دوره ریاست جمهوری، که با شعار «رأی من کو؟» اوج گرفت، مدت زیادی نگذشت که، با طرح شعار «مرگ بر اصل ولایت فقیه»، بر همه طرفدارن شرکت بی قید و شرط در انتخابات مدیریت شده، لائیکهای سبز و رهبران سبزهای حکومتی معترض به نتیجه انتخابات پیشی گرفت، ”سیاستمداران“ بی سیاست و ”پیشروان“ بی پیرو را پشت سر نهاد. فریادهای «مرگ بر اصل ولایت فقیه»، ستوان اصلی حاکمیت جمهوری اسلامی، در کوچه و خیابانهای شهرهای ایران، جواب صریح و روشنی بود به پیروان خط اصیل امام، طرفداران حفظ ساختارکنونی و منادیان «جمهوری اسلامی نه یک کلمه بیشتر و نه، یک کلمه کمتر».

به باور حاکمان جمهوری اسلامی، اصل ولایت فقیه، استمرار امامت و امامت نیز، ادامه نبوت است که در اصل پنجم قانون اساسی ایران نیز ثبت شده است. این اصل، شکل سیاسی شده همان مرجعیت تقلید در مذهب تشیع است و ماهیت و معنای آن، نفی عقلانیت، نفی تفکر و خرد جمعی است. مرجع تقلید در مذهب شیعه، عقل کل است، راهنماست، تصمیم گیرنده است، دلال و واسطه بین انسان معتقد به مذهب تشیع با خداوند است.. ولایت فقیه، متغییر است و مقلدان تابع. مقلد، مکلف است، متعبد است و حق اندیشیدن ندارد. اصل ولایت فقیه، حتی نافی و ناقض بیان صریح قرآن: «و امر هم شوری بینهم» و «شاورهم فی الامر» است که در اصل هفتم قانون اساسی جمهوری اسلامی ایران نیز قید شده است. در یک کلام، اصل مرجعیت و یا ولایت، در واقعیت امر، هتک حرمت انسانی و توهین گستاخانه به شعور و تفکر بشری است.

اصل ولایت فقیه و نفی آن، مهمترین موضوع اعتراضی جنبش انقلابی مردم ایران از همان اوایل شکل گیری حاکمیت اسلامی در کشور ما بوده و مسئله کلیدی در راستای تمایز جنبش ترقیخواهانه با تلاشهای ارتجاعی بوده و هست که اتفاقا، سبزهای حکومتی و لائیک های سبز شده مقید به اصل ولایت فقیه، طی ماههای اخیر سعی می کنند آن را به سایه برده و با دامن زدن به تفرقه در جنبش تحول طلب و نهایتا، با ایجاد تغییراتی در نقش ایوان، خانه از پای بست ویران خواجه را همچنان بر سر پا نگهدارند.

تلاشها و اعتراضات سبزهای حکومتی، که در سی سال گذشته، در غارت ثروتهای مردم و ویرانی ایران، خانه گردیها، تعقیب و دستگیری، شکنجه و کشتار جوانان، دختران و پسران، زنان و مردان کشور ما شریک جرایم بیشمار جناح امروزه مسلط اصولگرایان تحت رهبری ابتدا خمینی و سپس، خامنه ای بودند، ناشی از درک عدم مشروعیت کلیت نظام در نزد توده ها، نگرانی از قرار گرفتن رژیم اسلامی در سراشیبی تند سقوط است و تلاشهائی است برای تکرار همان مضحکه سران رژیم پهلوی در تشکیل شورای سلطنت، توبه و اظهار ندامت عوامل و ماموران امنیتی رژیم سطنتی در مجامع عمومی و پیوستن ریاکارانه به مردم در هفته ها و روزهای آخر حیات این رژیم.

طرح شعار و یا بعبارت دقیق تر، خواسته «مرگ بر اصل ولایت فقیه» در اعتراضات خیابانی مردم ایران، تعمیق و رادیکالیزه تر شدن خواستها و مطالبات جنبش ترقیخواهانه، اگر در یک سو نشان از عدم مشروعیت کامل رژیم در نزد توده های کار و زحمت دارد، در طرف دیگر، بحران موجود در میان اپوزیسیون رژیم را نیز بشدت دامن زد و علنی تر ساخت. بحران در داخل طیف وسیع اپوزیسیون، عمدتا ناشی از بی عملی، هراس از رستاخیز انقلابی توده ها، گریز از تحلیل طبقاتی رژیم اسلامی حاکم، تلاش در راه آشتی دادن طبقات اجتماعی دارای منافع عمیقا متضاد و آشتی ناپذیر و بالاخره، عدم شناخت شرایط داخلی ایران و جهان است.

سازمان فدائیان خلق ایران(اکثریت)، یکی از جریانات سیاسی ایران است که سالهاست در گرداب بحران شدید دست و پا می زند. رهبری سازمان، در ادامه سیاستهای وحدت شکنانه و تفرقه افکنانه سی ساله خود در جنبش، بویژه جنبش بزرگ فدائی، با اتخاذ مواضع متناقض و متضاد، با ارائه تحلیلها و راهکارهای غیر اصولی، امروز نیز نقش بغایت مخربی در جنبش ایفا می کند. رهبری خوش خیال سازمان، یک روز، تضاد طبقاتی جامعه ایران را تضاد بین سنت (تحجر) و مدرنیته (دموکراسی امپریالیستی) تعریف می کند، یک روز، بر اصلاح ناپذیری رژیم تآکید دارد و روز دیگر، به پیروی از پیروان اصیل «خط امام»، برای حل بحران مشروعیت نظام و اصلاح رژیم، کمر همت بسته، برای ”جنبش سبز“ پلاتفرم تعیین می کند.. تناقض موجود میان اعلامیه شورای مرکزی سازمان فداییان خلق ایران(اکثریت) که در پی نشست روزهای ۲۶ و ۲۷ دی ماه صادر شده است با اطلاعیه هیئت سیاسی – اجرائی این سازمان، مندرج در نشریه اینترنتی «کارآنلاین» نشان دهنده این بحران عمیق و بی تدبیری سیاستگزاران سازمان است.

تأکید شورای مرکزی سازمان فداییان خلق ایران(اکثریت) طی اطلاعیه ۲۷ دیماه خود بر شعار”انتخابات آزاد“، بمنزله تمکین به قانون اساسی ارتجاعی و قانون انتخابات جمهوری اسلامی است و تلاشی است برای منحرف کردن جنبش و در نتیجه نهائی، کمکی است به حل بحران مشروعیت نظام اسلامی. این دوستان باید بدانند که، با تقلیل خواسته های دمکراتیک مردم بعد از سی سال نمی توان از سوق یافتن کشور به ورطه خشنونت و فروپاشی جلوگیری کرد. زیرا، ولایت فقیه، قانون اساسی موجود و حضور مافیای اقتصادی – نظامی حامی آنها، نه تنها کشور، حتی، شرافت انسانی مردم یک کشور را در ورطه نابودی قرار داده است. آنها که هنوز بر این باورند با حفظ نظام موجود و فقط با جایگزینی مهره های رژیم یکی به جای دیگری، می توانند دمکراسی و عدالت را به این کشور باز گردانند، هنوز در توهمات اصلاح جمهوری اسلامی به سر می برند. فراکسیون کمونیستی سازمان فدائیان خلق ایران(اکثریت)، رهبری بی پیرو سازمان فداییان خلق ایران(اکثریت) را به ترک دنباله روی از پیروان خط امام فراخوانده و توصیه می کند با تحریف «رنگ» و «نام» جنبش انقلابی مردم ایران و ادامه سیاستهای متناقض، تفرقه افکنانه و سازمان شکنانه، بیش از این باعث انفراد و انزوای خود در جنبش ضد ولایت فقیهی و سرنگونی طلب نگردد.

فراکسیون کمونیستی سازمان فدائیان خلق ایران(اکثریت)، در عین حال، راه خروج از بحران سیاسی جاری و نجات کشور را نه در ”انتخابات آزاد“ و دنباله روی از سبزهای حکومتی، بلکه، در تغییر حاکمیت سیاسی و تشکیل دولت دنیوی و غیردینی می داند و برای دستیابی به این امر مهم، همه نیروهای سیاسی ترقیخواه کشور را به اتحاد با هم، تشکیل جبهه متحد خلق و سازماندهی مبارزه توده های مردم، بویژه کارگران و زحمتکشان فرا می خواند.
ششم بهمن ماه ۱٣٨٨