آن که دارد فقر می زاید، آن که ندارد ثروت. قلم به کشاکش نبرد میان آن دو می پردازد و به سطوری نقش می زند که کتیبه اش جز درد دل مردم و دشواری های زندگی آنان نیست. رنج و کار، ثروت و مکنت، دو نیروی قهری پُرتلاطم در برابر هم اند و آنرا سر سازشی درمیان نیست.

غم نان اگر بگذارد!
امید می رود دراول ماه مه امسال سپاهی خسته از کار به خیابان آید

امیر جواهری لنگرودی
amirjavaheri@yahoo.com
فروردین۸۹

گفته اند: گذشته پرتو راه آینده است و حال ما تاریخی از زندگی ما. عده ای به نام اقلیت در ثروت با سپاهی در مال و منال و حشم، بر جان و ارزش های وجودی طبقه ای پای نهاده اند که روی پای خود ایستاده و مقاومت می ورزد و حاضر نیستند ازپای درآیند. ازهمین روست که در ایران، کارگران سنگ زیرین آسیابند.

کارگران ایران یعنی همه ی نیروی فقرونداری، بی چیزی وتنگدستی از داشتن یک تریبون، روزنامه و کانال خبری واقعا کارگری محروم هستند. درحالیکه نشریات کارفرمایان و اطاق بازرگانی، بمثابه بخشی و تنها بخشی از نیروی ثروت و چپاول سرمایه جا خوش کرده در بازار، با مرغوب ترین کاغد و با کم ترین قیمت ممکن، باید همچنان برای ثروت اندوزی و به بیگاری واداشتن طبقه رنج و کار، به شکم چرانی مشغول باشند.

این شکاف عظیم طبقاتی، حاصل وجودی نظامی ایست که بیش از سه دهه به خانه خرابی کارگران ایران کمربسته اند تا او را به اعماق برانند و ازشرکت فعال درروز پُرخروشش (اول ماه مه ) وگرامی داشت آن و گره خوردن شادآورش به هم طبقه ی ها یش دردرون جامعه ایران ومنطقه وجهان بازماند. پُرکردن این ورطه هولناک را تنها وحدت و تشکیلات مستقل کارگران میسرمی سازد.

مارش ۲۰اژوئیه سال ۱۸۸۹، کنگره دوم" بین الملل سوسیالیست" تصمیم گرفت تا روزی را بعنوان "روزاعتراض وهمبستگی جهانی کارگران" برگزیند. بی هیچ گمان زنی می توان گفت : انگیزه انتخاب این روز، ناشی ازدرک واقعیات زیربود:
- کارگران سراسرجهان، بدورازشغل، ملیت ، زبان وباورشان تحت ستم واستثمارسرمایه قراردارند. ازاین رو؛ آن ها قادرند تا مبارزه متحدی را علیه نظم جهانی سرمایه، دولت ها و نهادها یش براه اندازند و حول مطالبات بحق و واقعی و انسانی خود متحد شده و متشکل گردند.

- دیگراینکه کاهش ساعات کار، ممنوعیت کارکودکان، برخورداری ازتامین اجتماعی برابر، برقراری مستمری بیمه ی بیکاری، بیمه ی بازنشستگی، امنیت شغلی، مسکن کارگران، حمایت از تولید داخلی دربرابرواردات بی رویه کالا که منجربه تعطیلی بخشی ازصنایع شده وبحران بیکاری را دامن می زند، حقوق برابر زن و مرد در مقابل کار برابر و برخورداری زنان از مرخصی در حین بارداری و زایمان و داشتن شیرخوارگاه در واحدهای کاری برای زنان جوان کارگر، تعیین نرخ روشن دستمزد کار، دریافت بموقع حقوق ماهیانه، اضافه کاری و پاداش، تحقق قراردادهای دسته جمعی کار با کارفرما وغیره ... خواسته هایی هستند که تابع هیچ مرز قراردادی نیستند و می توانند سریع تروواقعی تر با اتحاد نیروی کار تعقیب ومطالبه شوند.

برای تحقق وجوه فوق، ابتداء در ۱۶ژوئیه، روز سقوط باستیل و پیروزی انقلاب کبیر فرانسه را برای انتخاب "روزاعتراض و همبستگی جهانی کارگران" پیشنهاد شد. اما عده ای دیگر، روز ۱۸ مارس روز استقرار کمون پاریس را پیشنهاد کردند. در این بین " بوش" نماینده "حزب سوسیالیست کارگری آمریکا" روز" اول ماه مه " را پیشنهاد داد. " بوش " برای چرایی پیشنهادش، اظهار داشت که در سال گذشته، این روز از جانب کنگره حزب او برای اعتراض سراسری کارگران آمریکا انتخاب شده و قرار هم هست تا این مصوبه، در سال آینده، در همین روزبه مرحله اجراء درآید. با این استدلال، پیشنهاد " بوش" به اتفاق آراء تصویب گردید .

باید گفت؛ روزاول ماه مه یاد آورحادثه ای است که درسال ۱۸۸۶، در شهرشیکاگوی آمریکا رخ داد. دراین روز، پلیس آمریکا به صفوف ۲۶۰۰۰۰ نفری کارگرانی که خواهان هشت (۸) ساعت کاربودند و دست به اعتراض زده بودند، شلیک کرد و شش کارگررا بخون غلطاند و ده ها و صد ها نفر را مجروح نمود و بدین طریق مزدوری سرمایه را در برابر چشمان جهانیان به نمایش گذاشت.

امروز بعد از ۱۲۱ سال از انتخاب چنین روزی برای برپایی جشن همبستگی طبقاتی کارگران جهان می توان گفت: آنانی که این روز جهانی را به نام روز همبستگی کارگران نام نهادند، دقیقا نمی دانستند که چه بنیان گران جانی را پایه ریزی می کنند تا هر سال در سطح جهان کارگران در کنار میلیون ها طرفدار خویش به خیابان آیند و بنیادی ترین خواست ها ومطالبات برحق وانسانی خود را برزبان رانند.

امری که در ایران و طی همه سال های حاکمیت های ضد کارگری شاه و شیخ، به گزنده ترین شکل با کارگران برخورد شده و طی سه دهه اخیر، تجمعات و گردهم آیی ها و گلگشت های فعالان کارگری در ایران با دستگیری و زندان روبرو می شده است وامروزبعد از گذشت یک سال از اول ماه مه سال۸۸، پرونده فعالان گردهم آئی پارک لاله تهران در روی میزدادگاه های ایران باز و بازاست و بسته نمی شود تا با رعب و وحشت فزاینده، از پیشروی کارگران جلو گیرند.

اما امروز در ایران شرایط دیگری برکل حیات سیاسی ایران حاکم است. مردمان ایران در طی ۱۰ ماه اخیر با پیشروی همه جانبه خود راه را بر حاکمیت خودمداربسته اند و آرام و آرام ولی پیوسته به جلو می آیند. درآستانه اول ماه مه دیگر(۱۱اردیبهشت۸۹)، روز همبستگی بین المللی با کارگران در سراسر جهان، در ایران اگر غم نان بگذارد؛
لشکر کارگران در این روز نیز در برابر قداست چرخ سرمایه، به خیابان می ریزند تا پشت به پشت، همراه جنبش های اجتماعی دیگر با اعتراض، اعتصاب وهمگامی سراسری با مبارزات ضد استبدادی مردمان ایران، راه واژگونی نظام ضد کارگری جمهوری اسلامی ایران را میسرگردانند. به پیش!